Soms zijn er avonden dat je een gedicht schrijft waarvan je achteraf maar weinig begrijpt. Misschien stond de radio aan, hoorde ik iemand praten over de kwaliteit van Indiaas zilverwerk, of las ik een boek waar ik de prachtige zin ‘Je kon een stadion vullen met haar onwetendheid’ in aantrof. Een prachtige zin, maar ergens van gestolen, dus. Laatst las ik ergens: ‘Ik zal niet beweren dat ik het warm water heb uitgevonden.’ Ik weet nog waar ik die zin…

Bij de begrafenis van M. Een oude vriend sprak aan zijn graf dat hij het onuitsprekelijke niet kan verwoorden zonder het te beschadigen, wel wilde hij vertellen hoe ze ieder jaar wat minder lege flessen naar de glasbak brachten, hoe lezen dutten werd, vurige gesprekken gemompel bij de haard: we moesten maar eens leren om in Groningen te wonen. P. vertelde, onderweg van ’t graf naar het café, dat ze aardappels schilt ‘voor groepen’ om tot Boeddha te geraken. Bij…

Dit gedicht is een pastiche op een opschrift op een grafsteen in het Groninger boerenland. Het oorspronkelijke grafschrift is te vinden op de begraafplaats te Bellingwolde en was gewijd aan een zekere Taatje, en meer in het bijzonder aan haar ‘ ed’ler vormen.’ Het moet een prachtig meisje zijn geweest. Taatje leefde van 1847-1860. Zij werd maar / dertien jaar. Het zal u geen verbazing wekken dat het versje de bundel niet mocht halen. Het mag gerust een wonder heten…

Vanavond, vrijdagavond 30 maart, de laatste avond in het Rijksmuseum. Uw sympathieke gastheer F. Starik (1958) ontving Pieter Boskma (1956) en Neeltje Maria Min (1944) als gast in het themaprogramma, dat het Rijksmuseum rond – de dood – organiseerde: de klus is geklaard. Ik heb u in het geheel nog niet over deze avonden bericht, dat komt er ook niet meer van, uw sympathieke gastheer heeft nog meer te doen. Nu ja, vanavond dan toch dit. Morgen, op de Nacht…

Als het weer zondagnacht geworden is, lieve luisteraar, en u stil in uw bedje naar de radio luistert, denkt u dan ook eens aan al die mensen die de slaap niet kunnen vatten, misschien bent u er zelf zo een, die de slaap niet vinden kan, reden dat u – zo laat nog – naar de radio luistert…dit is een klein, eigenlijk wel lief gedichtje uit een hele serie rond thema van de insomnia. De geliefden hebben zich zorgvuldig in…

Zondagmiddag 25 maart 2007, Haarlem, café Cicero. Mijn meisje heeft me erom uitgelachen. Waarom doe je dat nu weer. Jurylid zijn bij een slampoëziewedstrijd. Het genre lijkt in zichzelf te zijn vastgelopen: een langzaam krimpende cirkel oude bekenden, die op allerlei min of meer aan de poëzie gerelateerde sites en weblogsgewijs bittere oorlogen uitvechten, liefst onder pseudoniem, elkaar dikwijls al jaren bij dergelijke wedstrijden tegenkomen: nu eens in de jury, dan weer als kandidaat. Er zit nauwelijks beweging in. Maar…

Zoals wij gisteren in nrc-next konden lezen is het vrijdag 23 maart weer feest in het Rijksmuseum. Om 19.00 uur precies treden voor u aan: Jannah Loontjens, Mustafa Stitou, Vrouwkje Tuinman, alsmede uw sympathieke gastheer F. Starik. De Dood in het Rijksmuseum In de maanden januari, februari en maart besteedt het Rijksmuseum aandacht aan de Dood. Over omgang met de dood, de kunst van de dood en over – zal toch niet?- het leven erna. Vrijdagavond 23 maart: Naamloze slachtoffers…

De bundel is ingeleverd. Het wachten is op de drukproef. Dit is het gedicht dat het laatste sneuvelde, op aandringen van mijn redacteur. Het gaat niet diep genoeg, vindt hij. Het drijft op beeld, op sfeer. Er nauwelijks spreke van betekenis. Toch doet het mij pijn van mijn kindje afscheid te nemen. Ik weet het niet. Ik ben dol op de laatste zin. Ik heb de bundel zonder Omroeper ingeleverd. Nu ik hem hier weer voor me zie, twijfel ik…

Een dalend cultuurgoed Vrijdagavond, 9 maart 2007. Er wordt aangebeld, het is buurman met een diepgevroren varkenshaas. Meisje doet open. Mijn vegetarische meisje. Ik kan niet komen, ik heb mijn pyjama al aan, ik lig op haar bank en zwijg. Ik kijk naar een aflevering van Grijpstra & De Gier, RTL 4, een uur of negen. Papa is moe. Een redelijke politieserie, gebaseerd op boeken van Jan-Willem, Willem-Jan van de Wetering, wie herinnert hem zich nog? Jaren zeventig. Politieboeken met…