Het vooralsnog enige lid van de Vereniging der Vomitisten stelt voor een Prijs in te stellen voor de meest vomiterende bundel of uitlating door een dichter gedaan. Het doel is tweeledig: allereerst zal het instellen van een Prijs de Vereniging zelve krachtig opstoten in de haastige vaart der volkeren, en daarbij zijn de verwachtingen aangaande het beleven van enig kinderlijk kotsplezier hooggespannen. De prijs zal bestaan uit, inderdaad….dat de winnaar van de Prijs de voltallige jury mag onderkotsen, waarna de…

Het is officieel nu hoor, de vereniging der vomitisten. Er is namelijk een lid. Beeldend kunstenaar Mirko Krabbé meldde zich door middel van onderstaand schrijven: “Eindelijk, dacht ik, indachtig het ‘vomitorium’ ingericht in mijn ouderlijke woning ter ere van mijn 19de verjaardag. Het geheel voorzien van stroboscopisch licht, pauwenveren (om zoals het gebruik wil mee in de keel te kietelen en zo de fysieke belevenis te laten samengaan met de diepste gedachten) en een badkuip. Het bleek een populaire plaats…

Dinsdag. Omdat er een ander klusje tussendoor kwam vandaag weer geen roman geschreven, nu ja, misschien vanavond dan. Wel de gedachten over de nieuwe stroming ‘het Vomitisme’ een dag naar voren gehaald. Het onderstaand gedicht mag als exemplarisch voor het genre gelden, er is zelfs letterlijk sprake van zich ontlastenden, zij het slechts met kleine scheutjes. Tot vandaag stond ‘Zwemmetje gaan doen’ in de bundel. Het is een leuk gedicht: als ik het voorlees, moeten de mensen lachen. Krijg ik…

Jongelui, dit is voorlopig alweer de laatste maandagse aflevering van het spannende feuilleton – Gedichten Die De Nieuwe Bundel Niet Zullen Halen-. Morgen heb ik geen tijd, dan schrijf ik een roman. En woensdag ga ik bedenken of ik werkelijk tot de nieuwe, door Huub Beurskens in het leven geroepen, stroming van het vomitisme wil behoren. Het vomititsme beoogt voornamelijk halfverteerde gevoelsdiarree over de mensheid uit te kotsen en verwacht daar nog applaus voor ook. Dat van die gevoelsdiarree had…

Buurman belt: ik sta nu naakt op mijn balkon en morgen wordt mijn huis gesloopt en ik wou dat ik zeggen kon ik heb hier geleefd, nee niet geleefd maar gekeken naar wat anderen deden, buurman jij was goed toneel. Morgen weg, het balkon om ’s nachts de buren te verwittigen dat morgen elders, men zal wel een andere woning huren waarvan de huur omhoog zal gaan, best veel. Ieder jaar weer. Zoveel procent. Dag vent, dag buren. .

Vandaag moest ik twee uur lang op de radio vertellen waarom ik dat doe. Wat? Dat. (Zie agenda: KINK FM, wordt zondagavond uitgezonden) Morgen zal ik dat weer proberen te zeggen. (ZIE AGENDA Radio 6, Concertzender). En ik moet zelf de muziek uitzoeken. Muziek. Hoor je nog eens wat. Een vraag die in langduriger interviews telkens naar voren komt en die ik niet kan beantwoorden: dus je gelooft ergens in. Wij moeten de doden omhoog denken. Er is sprake van…

Toen God de wereld schiep en alle rare dieren vergat Hij de okapi niet. Bedacht een goedkoper soort giraf. Of de okapi zich schaamde voor zijn uiterlijk of gewoon verlegen was hij hield zich eeuw na eeuw verborgen. Diep in het woud. Honderd jaar geleden werd de eerste okapi door een mens gezien, gevangen, in een dierentuin gezet. Ook deze morgen wacht hij, lusteloos en koud, in een hoek van zijn verblijf op zijn enige bezoeker, die om hem lacht.…

Hij nam zich voor om de komende tijd dagelijks een gedicht te publiceren, dat de bundel niet gaat halen. Dat is rot voor die gedichten. Daarom mogen ze hier. DIRK Half zes. De kantoormens dient gefoerageerd. De drukte van de dag nog lang niet afgereageerd. De kar wordt haastig volgesmeten. Macaroni, rijst. Groente, zakje sla. Yoghurt voor het ontbijt. Moment van aarzeling bij koek en chocola. Bij twijfel wordt naar huis gebeld weet jij al wat je straks wilt eten?…