Vandaag, of beter, aanstaande zondag, de Nacht Van Het Goede Leven, radio 1, rond de klok van 05.00 uur, kies ik voor een gedicht dat ik ooit in opdracht schreef bij het overlijden van een oude, welgestelde dame, iemand met oog voor decorum, iemand die op het laatst in het verzorgingshuis bruine schoenen aankreeg van de zuster, terwijl ze een zwarte pantalon droeg: dat vond ze verschrikkelijk. Aftakelen, ze vond het niks. Niet netjes. Ze hield van mooie dingen, nieuwe dingen, onbeschadigde dingen.
Ik heb het gedicht al eerder uit de bundel gegooid, of beter: nooit tot de bundel toegelaten. Een gelegenheidswerk, waaraan ook achteraf nog druk gesleuteld is.
Belangrijkste bezwaar: dat beeld van die honden en auto’s heb ik in een eerder gedicht, dat veeleer over de houdbaarheid van de liefde handelt dan over de dood (het staat in Rode Vlam, onder de titel Geschiedenis van de seriële monogamie – het werd onlangs nog gepubliceerd in de bloemlezing van Breukers met de lange titel [25 jaar Nederlandstalige poëzie 1980-2005 in 666 en een stuk of wat gedichten] als 1 van mijn 6 beste verzen- dat beeld van die honden, die auto’s, dus, heb ik al eerder en beter, of anders gebruikt: zo samplet men zichzelf. Hondenuitlaatplaats liefde vind ik dan wel weer leuk bedacht.
Auto
Een mensenleven duurt zes honden lang,
een stuk of zeven auto’s, een half huis, we slijten wat af
en verslijten tenslotte zelf, banden, heupen, botten
we zullen bruine schoenen dragen onder zwarte broeken
gespijkerde pantoffels met gaten in de zolen
rafels in peignoir, op vettig versleten stoelen
verdwijnen in verhalen, schamele anekdotes,
waaronder de mens helemaal bloot is, dood is.
De reis langs Vertrekpunt geboorte, onderweg
naar gezinsvorming, kinderbijslag, hondenuitlaatplaats liefde,
langs station Verlies, standplaats Twijfel, de halte Tenslotte.
Geef het stuur uit handen, ik neem de sleutels
van je over, ik maak de riemen vast, klik de deuren
dicht, start de motor. De zevende auto is vertrokken.
*