De bundel is ingeleverd. Het wachten is op de drukproef. Dit is het gedicht dat het laatste sneuvelde, op aandringen van mijn redacteur. Het gaat niet diep genoeg, vindt hij. Het drijft op beeld, op sfeer. Er nauwelijks spreke van betekenis. Toch doet het mij pijn van mijn kindje afscheid te nemen. Ik weet het niet. Ik ben dol op de laatste zin. Ik heb de bundel zonder Omroeper ingeleverd. Nu ik hem hier weer voor me zie, twijfel ik…
