STAAT

Verschijnt november 2015. Hier een voorproef.

 

JA

 

Dit is je tiende bundel

die de wereld weer niet zal veranderen.

Dit is je tiende bundel die zegt

dat je er was, een recensent

zal het mooi vinden en een andere

recensent zal opmerken dat

het allemaal al eens eerder

en ook beter werd gezegd.

Ja, die kans bestaat.

 

Een derde zal van mening zijn

dat de kern van de menselijke conditie

die van de wanhoop is, dus wat

valt er precies te lachen hier?

Ja, die kans bestaat.

 

Recensent nummer vier denkt

dat wij de Thomas in onszelf moeten zoeken

want in zichzelf vindt men alles

wat men nodig heeft

en zo treffend verwoord

aan zichzelf hoeft men

tenminste niet alles uit te leggen.

Ja, die kans bestaat.

 

Nummer vijf vindt het allemaal maar particulier

narcistisch gezever, hij schrijft:

je bent de perverse karikatuur van een dichter

op de achterflap van je eigen bundel

staat genoteerd hoe belangrijk je bent

en dat heb je zelf aan de redactie-assistente gedicteerd.

 

Je kan moeilijk op de achterflap vertellen

– zo werp je zwakjes tegen –

dat dit boekje net als de vorige boekjes

een boek is dat zegt het valt niet mee

om jou te zijn

maar dat geeft niet

want wij voelen ons zelf ook niet erg lekker

en het geeft niet want wie leest dat nou nog

de winkeldochter po√ęzie

dat heb je dertig jaar geleden al eens in een manifest gelezen

nu lees je die rommel niet meer.

 

Je schrijft een bundel en de kans bestaat

dat straks iemand in een televisieprogramma gaat zeggen

dat hij nooit gedichten leest, maar dat van het niks

dat hij gelezen heeft dit beslist het beste was in jaren

niet meer zo intens meegeleefd met het personage van de dichter

dat zo compromisloos en in al zijn facetten zichzelf is

dat er niemand anders overbleef, een meisje

met een uitzonderlijk groot hoofd

zo noemt ze dat hoofd zelf

en de man die ze haar man noemt haar jongen

een jongetje van amper veertien jaar.

Ja, die kans bestaat.

 

Je zal in een kamer staan die op de uitgeverij speciaal

voor zulke gelegenheden werd uitgespaard

en de mensen die voor deze gelegenheid

naar deze kamer zijn gegaan

zullen je om een handtekening vragen

en of ze ook met pin kunnen betalen

want ze hebben nu even niks contant.

Ja, die kans bestaat.

 

En toch.

Dit is het mooiste, het mooiste wat je met je leven

kunt beginnen: variaties op een zelf verzinnen

de Thomas te zijn in het toneelstuk dat je zelf hebt bedacht

de jongen uit te vinden die dat niet van zichzelf had verwacht.

 

Zo spreek je jezelf moed in.

Je tiende bundel die geen wereld zal veranderen.

Het zoveelste plakje van de koek

die je eigenhandig van je universum hebt gebakken

of meer: de drol die je daar weer van hebt uitgeperst.

 

Meer dan van eten hou je van kakken.

Je kleit jezelf een standbeeld van stront.

Anders ga je gewoon maar dood

en weet je zeker dat er niks van je

over zal blijven, onder de grond.

Schrijf maar op:

dat je net niet helemaal voor niks vergaat.

Ja, die kans bestaat.

 

*


MOET

 

Je moet jezelf de krant uitknippen

je lege dagen drogen, je moet je kop

nog van de beeldbuis slaan, je moet

jezelf een hengst verkopen want

 

wie maakt er nog reclame voor een ander?

 

Je moet het weer pas achteraf voorspellen

opdat ze verrek zullen zeggen, hij had gelijk

je kunt best als je met je arm naar achter reikt

in je eigen billen knijpen.

Met je rechterhand een klopje

op je linkerschouder geven

en als je ver genoeg voorover buigt

kun je jezelf best pijpen.

 

Godverdomme, is dat leven?